Natascha (The Wonder Years, aflevering 3)

Cheers!

Ik ben klaar om terug naar huis te stappen. Maar ik mis nog iets deze avond. Ik heb tot nu toe enkel jongens geïnterviewd. Waar zitten de dames eigenlijk? Zijn zij de stereotype ‘braafste studenten’ die plichtsgetrouw aan hun bureau over de boeken blijven hangen? En waarom liep ik tot nu toe enkel bio-ingenieurs tegen het lijf?

Mijn gedachten zijn nog niet helemaal vervlogen, of ik bots op Natascha (met een ‘sch’ van ‘school’). Een goedgeluimde blondine die óók wil gehoord worden. ‘Zit jij hier ook op kot?’, vraag ik haar meteen. Neen, dat niet. Natascha woont aan de Visserij. ‘Dan studeer je toch hier aan de faculteit?’ Nope. Natascha studeert voor kleuterleidster. ‘Ken je hier dan eigenlijk wel mensen?’, wil ik weten. ‘Ik ken hier heel veel mensen’, antwoordt Natascha vastberaden. En dat is precies waarom Natascha hier zo vaak vertoeft. Om deel uit te maken van dit soort eigenzinnig dorpsgevoel zonder dorpslimiet of -grenzen. En ook al mist ze in deze wijk misschien nog wel een discotheek, pizzeria of rib-restaurant (dát zou het pas helemaal compleet maken); Natascha voelt zich hier simpelweg thuis en op haar gemak. Een plaats om haar verjaardag (wat gisteren was) te vieren. Een plaats om even onhandig te mogen zijn (intussen stoot ze haar pint om en vloeit het natte goud over mijn interview-verslag – maar dat geeft niet; het mag). Kortom, een plaats om ‘Cheers’ te zeggen. Want – en dat gaat over de generaties heen – ‘sometimes you want to go where everybody knows your name…’

 Ik trek de cafédeur voldaan achter mij dicht. Ik word daarbij vriendelijk uitgezwaaid (met een ‘tot de volgende keer’ (already part of the gang). Met de biergeur doordrenkt tot in het diepste van mijn jas – wat zal mijn directeur morgen wel weer niet peinzen – voel ik me heel eventjes weer twintig jaar jonger. De Koepuur: enkele honderden meters van mijn deur en toch een heel andere wereld met eigen tijdzone. Back tot the future.

Ik kijk nog even naar Netflix en kruip dan in bed. Terwijl ik de gordijnen dichtschuif gluur ik snel nog even door het raam tegenover dat van mij. Een studente (ja, tòch: een meisje) is er naarstig aan het studeren. Ik hoor via mijn gsm een berichtje binnenkomen. Het is Laura-Maria uit de Spiegelhofstraat. Ze wil morgen ook wel tijd maken voor een interview, laat ze me weten. Perfect, denk ik bij mezelf. Want Laura-Maria behoort tot die andere clan kotstudenten hier: de psychologen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: