Loïc (The Wonder Years, aflevering 1)

De frigo binnen handbereik

Als jonge mens keek ik met graagte naar The Wonder Years: een reality programma avant la lettre waarin Kevin zijn groeipijnen doorworstelt met buurjongen Paul en buurmeisje Winnie trouw aan zijn linker- en rechterzijde. Onlangs bekeek ik de reeks nog eens opnieuw. Het gaf me nog altijd een warm herkenbaar gevoel. En al snel begon ik me af te vragen of er ook hier in Ekkergem wonderjaren verborgen lagen…

Zelf nieuwe inwijkeling van deze buurt en moeder van drie nog op te groeien kinderen, trek ik daarom op ontdekkingsreis doorheen de omliggende straten, gewapend met het label ‘wijkraconteur’ als dekmantel voor mijn bruisende nieuwsgierigheid.

Ik kom allereerst terecht ergens in de Korenbloemstraat, bij een prachtdame met vier zonen. ‘Of ik één van hen kan interviewen?’, vraag ik haar. Ze sms’t meteen haar oudste zoon Loïc naar beneden, terwijl ze me terloops vertelt over een film die ze gisteren op Canvas zag: Les garçons et Guillaume à table. Ik krijg een warme kop koffie aangeboden in afwachting van Loïcs komst, die wat later mee ‘à table’ schuift en zich klaar toont om mij galant te woord te staan.

Loïc is in deze buurt opgegroeid. Ondertussen is hij bijna 19 en student aan de faculteit Bio-Ingenieur. ‘Is dit toevallig?’, vraag ik. ‘Of kies je graag voor de nearest-to-you-opleiding?’. ‘Toeval’, antwoordt Loïc. Weliswaar met een glimlach.

Hoe voelt dat dan, op kot in eigen huis? ‘Dat is best wel ok’, vindt Loïc. ‘Je eet van beide walletjes – want als buurtbewoner én buurtstudent ben je hier echt overal thuis. En je hebt het voordeel van een volle frigo altijd binnen handbereik’, vult hij subtiel aan (daarbij knipogend naar La Mama).

Je merkt aan de manier waarop Loïc vertelt dat hij deel van deze buurt is. Hij kent vele mensen en alle plekjes er rond. Dat grasveldje onder de brug aan het water, het bankje aan ‘den driehoek’, de zetel in de Walrus en de toog aan de Koepuur. Genoeg plaatsen om je thuis te voelen. ‘Zijn er hier dan ook plaatsen waar je nog nooit bent geweest?’, vraag ik. ‘De gevangenis’, antwoordt Loïc. ‘En dat sportcafé in de Ekkergemstraat. En De Dikke Boom’. Op mijn vraag hoe het komt dat hij in al die levensjaren nog nooit op die plaatsen is binnengestapt, weet hij niet echt iets te zeggen. ‘Gewoon’. Een onzichtbare drempel…

‘Stel dat jij studenten-burgemeester zou zijn van de wijk’, vraag ik hem daarna. ‘Wat zou jij dan behouden, veranderen of invoeren?’. Loïc denkt even na. ‘Ik zou dingen organiseren. Iets zoals de Ekkergemfeesten. Of zoals podia buiten zetten, optredens aanmoedigen in het ‘politie-park’, ruimte maken voor crea-vibes zoals dat ook gebeurt in NEST of bij de Kinky Star Jam Sessies.’ Alhoewel er, zo bedenkt Loïc zich, op zich vaak niet zo heel veel meer moet worden georganiseerd. ‘Er zijn hier al heel veel toffe initiatieven’, vindt hij. ‘Zoals Jazz’Ekk. Of die spontane momenten waarbij een buurman de barbecue op straat schuift en er vanzelf stoelen en mensen rondom heen komen’.

‘Alleen jammer dat het nieuwe circulatieplan de laatste tijd soms letterlijk roet in het eten gooit’, voegt hij er bedenkelijk nog aan toe. ‘Waar er vroeger nauwelijks een auto voorbij reed (en kinderen naar hartenlust konden skaten op straat), ontstaan er tegenwoordig steeds vaker New York style straatfiles in de buurt.’

Ik sluit af met de vraag of hij in deze buurt toevallig ook zijn eigen Winnie heeft gevonden. Neen, zijn huidige vriendin is niet zijn buurmeisje. Maar één van Loïc zijn leukste herinneringen aan deze buurt is wel: de eerste kus. En daarmee stelt hij mijn romantische ik voldoende tevreden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: