Laura-Maria (The Wonder Years, aflevering 4)

Dorpstad

Het is alweer na halftien ‘s avonds als ik bij Laura-Maria aanbel. Mijn korte wandeling naar haar kot lijkt me het eerste moment van de dag waarop ik eventjes kan in- èn uitblazen. ‘Is het leven altijd al zo druk en hectisch geweest?’, vraag ik me af.

Ik bel aan op de tweede bel van onder te beginnen. Alle namen staan er keurig per bel genoteerd. Het valt me meteen op dat er in dit huis slechts 1 jongen hokt. De rest zijn meisjes. Ocharme. En och – zo typisch. Ik vermoed dat de faculteit van ‘hulpverleners-in-spe’ nog altijd grotendeels uit het vrouwelijk geslacht bestaat.

Ik hoor een stem door de parlofoon, de deur springt open en ik begeef me naar binnen richting traphal. Laura-Maria verwelkomt mij meteen. Ze excuseert zich bedeesd omdat ze haar pyjama al heeft aangetrokken. Ik excuseer mij krachtig voor mijn veel te laat binnenvallen.

En dan raakt het me plots. De stilte. De rust. De zachte verwachting van alles wat nog komen moet. De opgespaarde concentratie voor de studietaken van de volgende dag. Het is werkelijk voelbaar. Allemaal. Hoe Laura-Maria haar best doet om van haar kamer een eigen plek te maken; als jonge vogel die nog maar net uit het ouderlijk nest is gevlogen. Daarbij enerzijds de nieuw ingewonnen vrije identiteit omarmend en anderzijds ook camouflage zoekend tegen milde angst en heimwee. Je ziét het ook; in de kleine details rondom. Hoe ze subtiele ankers rondom zich heen strooit ter eigen geruststelling. Ik benoem de mooie lichtgrijze – of nee, zilveren! – stickerbloemen aan de muur. En merk daarna de knuffelfoto’s aan de kast op. En haar kleine ukelele veilig opgeborgen in een hoesje. Alsook de kastanjes op het vensterraam die Laura-Maria onlangs nog in de Groene Vallei bijeen heeft geraapt. En de manier waarop de zetel de leegte in het midden van haar kamer vult. Waar ik gisteren het geroezemoes van studentenvertier moest zien te overroepen op café, probeer ik nu te landen in deze oase van ‘zijn’ (of ‘zen’) op kot.

 

Laura-Maria vertelt me hoe ze nog maar pas een kotstudente is, nadat ze vorig jaar elke dag een lastig traject moest pendelen. Ze vertelt hoe ze specifiek voor dit kot koos omdat haar gezegd werd dat hier stilte heerst. Laura-Maria houdt van stilte in haar kamer. Alleen heb je ook in ‘stilte’ verschillende tinten, zo blijkt. Wat voor mij ‘geluid’ is, is voor haar – als nieuwkomer in de stad – ronduit ‘lawaai’. Maar alles went. Absoluut. Was ook ik niet ooit een plattelandsmeid die in slaap viel door het geruis van bomen in het bos rondom?

Als ik aan Laura-Maria vraag wat ze leuk vindt aan Ekkergem, geeft ze toe dat ze deze buurt nog niet echt heeft uitgekamd. Alles is nog nieuw; veel is nog onbeschreven. Ook de mensen hier zijn haar nog onbekend. Ze gaat graag wandelen en zit graag buiten. De Kantien vindt ze leuk. De Watersportbaan en de Groene Vallei ook. Maar wat ze vooral zoekt, naast wat groen, is een dorpsgevoel. Zoals ze dat voelt bij de bakker van Tartine wanneer hij haar vrolijk laat ruiken aan zijn versgebakken chocoladekoekjes.

Het zijn net die kleine dingen die nieuwkomers het gevoel geven gezien te worden en van een ‘buurtbewoner’ een ‘buurbewoner’ maken. En het zijn ook die dingen die doen verlangen naar meer. Waar Natascha de buurt eerder groter wou maken met ‘the more, the bigger, the merrier’ (discotheken, cafés, pizzeria’s…), wil Laura-Maria de buurt misschien toch liever terug wat kleiner maken. Geen all-in-one Carrefour of onpersoonlijke Lidl dus. Maar een slager, een groentenboer, een krantenwinkel, een retroshop, een leescafé. Een Ekkergemdorp onder een Ekkergem-kerktoren. Misschien zelfs mét koor (en ukelele).

De dag is voorbij en ik zeg dankbaar slaapwel aan Laura-Maria. Ik leg haar nog uit waar ze me kan vinden mocht ze me ooit in dit dorp nodig hebben. En bij het terug stappen naar mijn eigen dorpel, weergalmt in mijn hoofd – heel zachtjes – een Wim Sonneveld-lied…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: